Kur’ân’dan tekfir zihniyetine ağır bir ikaz

Tekfir Hevesine Kur’ân’dan Ağır Bir Tokat

Nisâ 94, tekfir hastalığının kökünü kesen ayetlerden biridir. Allah Teâlâ, savaş ortamında bile Müslüman olduğunu söyleyen bir kimse hakkında acele hüküm vermeyi yasaklıyor:

وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَىٰ إِلَيْكُمُ السَّلَامَ لَسْتَ مُؤْمِنًا
“Size selâm verene: ‘Sen mü’min değilsin!’ demeyin.”

Dikkat edin: Ortada savaş var, şüphe var, ganimet ihtimali var. Buna rağmen Allah, “Kalbini ben biliyorum, imanında samimi değil!” deme salahiyetini kula vermiyor. Bugün ise bazıları bir Müslümanın bir sözünü, bir hatasını veya kendi anlayışına uymayan bir görüşünü görüyor; birkaç dakika içinde onun imanını elinden alıyor.

Kalplerin Anahtarı Senin Elinde mi?

Ayetin emri açıktır: فَتَبَيَّنُوا “İyice araştırın!”

Tekfirci zihniyet ise araştırmaz; zanla hükmeder. Tevil ihtimaline bakmaz, cehaleti araştırmaz, maksadı sormaz, hüccetin ikamesini düşünmez. Önce hükmü verir, sonra delil arar. Hâlbuki Allah, “Araştırın!” buyururken sen nasıl “Kâfir!” diye acele edebilirsin?

Resûlullah’ın ﷺ Üsâme’ye Söylediğini Hatırla

Üsâme b. Zeyd (r.a.), savaşta kelime-i tevhidi söyleyen bir adamı, bunu ölüm korkusuyla söylediğini düşünerek öldürünce Resûlullah ﷺ ona defalarca:

أَقَتَلْتَهُ بَعْدَ أَنْ قَالَ لَا إِلٰهَ إِلَّا اللَّهُ؟
“Lâ ilâhe illallah dedikten sonra onu öldürdün mü?” buyurdu. Üsâme, “Silah korkusuyla söyledi.” deyince de:

أَفَلَا شَقَقْتَ عَنْ قَلْبِهِ؟
“Kalbini yarıp da baktın mı?” manasında onu şiddetle ikaz etti.

Bugünün Tekfircisine Soru

Sen kimin kalbini yardın? Kimin imanının sahte olduğunu nereden öğrendin? Allah’ın kendisine nispet ettiği mü’minlik hükmünü hangi vahiy ile kaldırıyorsun? Bir insanın zahirinde İslâm varken, kıblesi Kâbe iken, Kur’ân’a ve Resûlullah’a iman ettiğini söylerken, onun imanını iptal etmek sana mı kaldı?

Asıl Dehşet Burada

Ayet yalnızca “tekfir etmeyin” demiyor; insandaki gizli saiki de teşhir ediyor:

تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا  “Dünya hayatının geçici menfaatini arzulayarak…”

Demek ki bazen insan din adına hüküm verdiğini zannederken, altında öfke, taassup, grupçuluk, üstünlük duygusu, düşmanlık veya dünyevî hesaplar yatabilir. Dil “tevhid” derken nefis hüküm dağıtıyor olabilir.

Allah’ın, savaş meydanında kelime-i tevhid söyleyen hakkında bile “Sen mü’min değilsin demeyin!” buyurduğu yerde; sen kahvede, sosyal medyada veya kürsüde oturup Müslümanların imanını nasıl bu kadar rahat dağıtıp topluyorsun?

Tekfir, oyuncak değildir. Bir Müslümanın canına, malına, nikâhına, cenazesine ve ahiret hükmüne kadar uzanan korkunç bir hükümdür. Bunun için Ehl-i Sünnet’in yolu tekfirde acele değil; ihtiyat, tahkik ve hüsn-i zan yoludur.

Mesele Sadece Dil ile Tekfir Değil

Evet, bugün bazı tekfirci yapılar işi sadece “Sen kâfirsin” demekte bırakmıyor; tekfir ettikleri Müslümanların kanını helâl görüp öldürmeye kadar gidiyorlar. Nisâ 94 tam da bu dehşetli kapıyı kapatıyor: Allah Teâlâ, savaş meydanında bile İslâm alameti gösterene karşı acele hüküm vermeyi yasaklıyor.

وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَىٰ إِلَيْكُمُ السَّلَامَ لَسْتَ مُؤْمِنًا

“Size selâm verene: ‘Sen mü’min değilsin!’ demeyin.”

Allah “Mü’min değilsin deme!” buyururken, adam önce “Kâfirsin” diyor, sonra onun malını ve kanını helâl sayıyor, sonra da bunu din adına yapıyor. İşte tekfir fitnesinin vardığı yer burasıdır.

Allah, savaş meydanında teslimiyet gösterene bile “Mü’min değilsin demeyin!” buyuruyor; siz ise namaz kılan, kıblesi Kâbe olan, “Lâ ilâhe illallah Muhammedün Resûlullah” diyen Müslümanı tekfir edip diri diri öldürüyorsunuz. Hangi Kur’ân’a dayanarak? Hangi sünnetle?

Asıl Tehlike

Tekfir bir kelime değildir; arkasından kan dökmek gelir. Önce “müşrik”, sonra “mürted”, sonra “kanı helâldir”… Kur’ân ise daha ilk adımda frene basıyor:

فَتَبَيَّنُوا — “İyice araştırın!” Çünkü yanlış tekfir, sadece bir söz hatası değil; bir Müslümanın canına kastetmenin kapısını açan büyük bir fitnedir.

Bugün mesele sadece fiilen adam öldürmek değildir. Belki güçleri yetmediği için bunu yapamıyorlar; fakat daha tehlikelisi, bu anlayışı zihinlere yerleştirmeye çalışmalarıdır. Çünkü tekfir düşüncesi kabul edildiği anda gerisi zincirleme gelir. “Bugün güçleri yetmediği için öldürmüyor olabilirler; fakat ‘Sen kâfirsin, kanın helâl, malın ganimet, eşin cariye’ fikrini zihinlere yerleştiriyorlarsa, yarının cinayetinin fetvasını bugünden yazıyorlar.”

Bir Müslümanı “kâfir” veya “mürted” ilan ettikten sonra mesele sadece bir hakaret olarak kalmaz. Bu zihniyetin kendi mantığı içerisinde onun canı dokunulmaz olmaktan çıkar, malı ganimet görülür, ailesinin ve namusunun hukuku çiğnenebilir hâle gelir. Yani önce insanın imanını elinden alırlar; ardından canını, malını ve hukukunu elinden almanın fikrî zeminini hazırlarlar.

“Siz de öyle idiniz” Ne Demektir?

Burada çok ince bir terbiye vardır. Âyet, Müslümanlara âdeta şunu hatırlatıyor: “Siz de bir zamanlar imanınızı dışarıdan belli eden, kalbinizin hâli bilinmeyen kimselerdiniz. Allah size İslâm’ı, hidayeti ve Müslüman toplum içinde emniyeti nasip etti.” Öyleyse bugün bir başkasının kalbini yarıp bakmış gibi onun imanını yok saymayın.

İnsan kendi geçmişini unutunca başkasının imanını kolayca küçümser. Kur’ân ise kibri kırıyor: “Sen bugün kendini iman ölçüsü zannediyorsun ama sen de Allah’ın lütfuyla bu noktaya geldin.” Hidayet senin mülkün değil ki dilediğine dağıtasın, dilediğinden geri alasın.

“Allah Size Lütfetti” İfadesi

فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْكُمْ ifadesi, imanın ve hidayetin Allah’ın büyük bir nimeti olduğunu bildirir. Bu nimet insana, başkalarını hor görmek için değil; merhametli, ihtiyatlı ve adaletli olmak için verilmiştir.

“Sen de bir zamanlar Allah’ın hidayetine muhtaçtın. Allah sana lütfetti diye şimdi insanlara iman dağıtan hâkim kesilme. Sana düşen kalpleri yarmak değil, zahire göre hükmetmek ve iyice araştırmaktır.”