37- Allah bâkidir, âlemin bekası ancak onun bekasıyladır.

Âlemin devamı kendi zatından değildir. Kâinat kendi kendine ayakta durmuyor. Her şey varlığını da, devamını da Allah’ın kudretiyle sürdürüyor.

Bir lambayı düşünün. Elektrik geldiği müddetçe yanar. Elektrik kesildiğinde söner. Lambanın ışığı kendinden olmadığı gibi, mahlûkatın bekası da kendinden değildir.

Gökleri ve Yeri Tutan O’dur

Demek ki kâinatın devamı kendi tabiatına bırakılmış değildir. Onu tutan var. Onu devam ettiren var. Onu her an yeniden varlıkta tutan var. İşte bu yüzden âlemin bekası, Allah’ın bekasına dayanır.

Bâki Olan Yalnız O’dur

Bir başka ayette:

İşte insanın en büyük meselesi burada başlıyor. Çünkü insanın kalbi bekayı istiyor. Ama elini attığı her şey fani.

İnsan Neden Bu Dünyada Tam Huzur Bulamıyor?

Çünkü insan kalıcı olanı istiyor ama geçici şeylerin içinde yaşıyor.

• Seviyor; ayrılık geliyor.
• Sahip oluyor; elinden çıkıyor.
• Genç oluyor; ihtiyarlık geliyor.
• Sağlıklı oluyor; hastalık geliyor.
• Hayat var; ölüm geliyor.

İnsan kalbi diyor ki: “Gitmesin.” Dünya ise diyor ki: “Her şey gidecek.” İşte bu çatışma insanı yoruyor. Kalp beka istiyor, dünya fena veriyor.

Çözüm Faniyi Bâki Yapmaya Çalışmak Değildir

Bizim hatamız bazen burada oluyor. Fani olan bir şeyi sanki hiç gitmeyecekmiş gibi sevmeye çalışıyoruz. Halbuki mesele faniyi bâkileştirmek değil.

Bâki olana bağlanmak. Çünkü fani şeyler Allah için sevildiğinde, zevalleri insanı mahvetmez.

İnsan artık şöyle düşünür: “Bu nimet gitti ama nimeti veren gitmedi.” “Bu güzellik kayboldu ama güzelliğin kaynağı bâki.” “Bu insan vefat etti ama onu bana veren de, onu yeniden yaratacak olan da bâki.” İşte iman insanı burada kurtarıyor.

Kabarcıklara Değil Güneşe Bak

Denizin üzerinde kabarcıklar oluşur. Bir an parlarlar. Sonra sönerler. Eğer bütün dikkatin kabarcıklardaysa, her patlayan kabarcık seni üzer.

Ama başını kaldırıp onların üzerinde parlayan güneşe bakarsan anlarsın: Kabarcıklar gidiyor ama ışığın kaynağı gitmiyor. Aynen öyle de mahlûkat gelir gider. Nimet gelir gider. İnsanlar gelir gider. Fakat onların arkasındaki Bâki-i Hakiki gitmez.

Bu yüzden insanın nazarı kabarcıkta değil, güneşte olmalı.

Düşen Elmaya Değil Ağaca Bak

Bir elma dalından düşse üzülürüz. Ama ağaca baktığımızda görürüz ki ağaç duruyor. Başka meyveler var. Yenileri gelecek.

Üstad Hazretleri bu hakikati şöyle ifade eder:

Ne kadar güzel bir ölçü. Bir nimet gidince yalnız o nimete bakarsan elem büyür. Ama Mün’im’e bakarsan, yani nimeti verene bakarsan kalbin rahatlar. Çünkü nimet bir meyvedir. Ama Allah’ın in’amı bir ağaçtır. Bir meyve gider. Ağaç bâki kaldıkça başka meyveler gelir.

Nimet Gidiyor, Mün’im Gitmiyor

İnsanın huzuru burada başlıyor.

• Sağlık gider. Ama Şâfi bâki.
• Rızık azalır. Ama Rezzâk bâki.
• Sevdiğin bir güzellik kaybolur. Ama Cemîl bâki.
• Bir insan gider. Ama Allah bâki.
• Bir kapı kapanır. Ama Fettâh bâki.
• İşte iman, insanı nimetten Mün’im’e çıkarır.

Meyveden ağaca çıkarır. Kabarcıktan güneşe çıkarır.

Beka Hissi Nereden Geliyor?

İnsan niçin ölümsüzlüğü bu kadar istiyor? Niçin sevdiği şeylerin gitmesine dayanamıyor? Niçin kendi varlığının devamını arzuluyor? Çünkü insanın mahiyeti, Bâki olan Allah’ın isimlerine ayinedarlık eder.

İnsan kendisindeki beka arzusunu boşuna taşımıyor. Bu arzu, onu Bâki olana yöneltsin diye verilmiş. İnsan imanla Allah’a bağlandığında artık şöyle hisseder: “Ben faniyim ama Bâki olana bağlıyım.” Ve bu bağ, fâniliğin acısını değiştirir.

“Daha Ölmez” Hissi

Üstadın ifadesiyle: “Onun bekasıyla benim için lâyemut bir hakikat tahakkuk eder.”

Yani Allah bâki olduğu için, O’na intisap eden insanın hayatı mutlak yokluğa gitmez.

Beden ölür ama insanın hakikati kaybolmaz. Çünkü insan artık kendisini yalnız cesetten ibaret görmez. Kendisini Bâki bir Rabbin kulu olarak görür.

İşte iman kalbe şöyle dedirtir: “Benim Rabbim bâki ise, ben sahipsiz yokluğa düşmem.”

Netice

İnsan huzuru dünyayı durdurarak bulamaz. Çünkü dünya durmayacak. Nimetler değişecek. İnsanlar gidecek. Beden ihtiyarlayacak. Hayat bitecek.

Ama bütün bunların arkasında Bâki olan Allah var. İşte insanın kurtuluşu burada:

• Faniye dayanma, Bâki’ye dayan.
• Giden nimete takılıp kalma, nimeti verene bak.
• Kabarcığa değil güneşe bak.
• Düşen meyveye değil, meyveyi veren ağaca bak.

Ve kalbine şunu yerleştir: Allah bâkidir. O’na bağlanan için fena, mutlak yokluk değildir. O’nun bekası görüldüğünde mahlûkatın zevali insanı mahvetmez.